Is hulp aan Roemenië nou nog steeds nodig? Roemenië hoort nu toch bij de EU? Gaat het er nooit een beetje beter? Zomaar wat vragen die je regelmatig gesteld krijgt, als je vertelt dat je actief bent in de hulpverlening voor Roemenië. Uiteraard gaat het op sommige plekken echt wel beter, uiteraard is echt niet iedere Roemeen straatarm. Maar de ervaringen tijdens het laatste maarttransport willen we opnieuw onder uw aandacht brengen. Hulp aan de Roemenen is echt nog steeds bitter hard nodig.
Na een reis van twee dagen en de nodige voorbereidingen, starten de werkzaamheden op zondagavond met het vullen van de geldenveloppen. Een intensief klusje, waarbij geen fouten gemaakt kunnen worden. Gelukkig krijgen we hulp van de twee chauffeurs, Geert Binnema en Jan Hoving, die als begeleiding ook al menigmaal dit klusje hebben geklaard.
Op maandag start het werkelijke werk. Lossen, medicijnen ophalen en in diverse plaatsen de nodige gezinnen en projecten bezoeken. In Velt worden we deze maandagmiddag geconfronteerd met een wel heel schrijnend verhaal. Gheorghe Ciobanu is een vader van ruim 40 jaar en hij heeft dringend een open hartoperatie nodig. Kosten €2000, een bedrag wat voor de gemiddelde bewoner van Velt alleen in dromen voorkomt. Er is een huis-aan-huis collecte gehouden met als resultaat nog geen €50, wat voor Velt al een hoge opbrengst is. Vraag aan ons is of wij deze man kunnen helpen. Zonder operatie zal hij sterven en hij merkt nu al dat hij langzaam maar zeker steeds vermoeider wordt en zijn krachten afnemen. En daar staan we dan, een auto vol goederen en niet kunnen helpen. Binnen de stichting hebben we ooit afgesproken dat we wel helpen met medicijnen, maar geen operaties financieren. Immers, er zijn zoveel Roemenen die een operatie nodig hebben en waarom de ene wel helpen en de andere niet? Toch trekken we ons het lot van deze man aan. Hoe machteloos kun je jezelf voelen als je botweg moet weigeren. We hebben het idee opgevat om een actie op te starten voor deze Gheorghe. Als nu 400 mensen voor één keer €5 meer geven voor deze man, kan hij geopereerd worden en is zijn leven gered. Wilt u meehelpen om Gheorghe en zijn gezin een toekomst te geven?
Dinsdagochtend mogen we op de kleuterschool van Sadu rugzakjes uitdelen. Een tas vol schatten voor kinderen die thuis vaak niet eens speelgoed hebben. Zelfs de juffen zijn zichtbaar ontroerd. Leren wordt die dag niets meer, de kinderen zijn veel te opgewonden en we laten een waar Sinterklaasfeest in maart achter.
Terwijl de mannen met de vrachtauto op diverse plaatsen lossen, bezoeken wij gezinnen. Zoals de familie Bircea in Velt, een gezin met 6 kinderen die wonen in de enige bewoonbare kamer van een tweekamerwoning. De kamer lekt aan alle kanten en naast een gammel kastje, een tafel van sloophout en 4 bedbanken, is er geen huisraad. Hoe moet je dan aan een sponsor uitleggen waarmee men kan helpen?
Mevrouw Bartha woont samen met haar kleinzoon en wordt momenteel geplaagd door een ontsteking in haar been. Als we vragen naar haar problemen pakt ze haar been uit. Een vieze laag verbandjes wordt er afgewikkeld. Als de laatste er af is, klopt ze het verbandje even uit. De bacteriën en gele jodiumspetters spatten in het rond. Is het verwonderlijk dat je niet altijd “gezond’ weer terugkeert na een bezoek aan Roemenië?
In Mitresti bezoeken we Rozalia, een ziekelijke vrouw die al enige jaren voornamelijk op bed ligt. De verzorgster die de laatste jaren voor haar kwam zorgen, is door de Roemeense overheid wegbezuinigd en nu is ze aangewezen op haar dochter. Die kookt en doet het huishouden, maar kan haar moeder niet echt verzorgen. Haar nagels groeien tot onder haar voeten en hoe lang zou het geleden zijn dat ze van onderen gewassen werd?
Een andere familie is de familie Lajos. Slokdarmkanker heeft de 60-jarige man als diagnose meegekregen. Pijnstillers? Aangepaste voeding? Alles wat voor ons zo normaal is, ontbreekt hier volledig. De pijnstillers kosten €45 per doosje en komen nooit binnen bereik. Maar de man is dapper en klaagt niet, vertelt onze contactpersoon. Stil van emotie kunnen we niet meer dan alleen een arm om hem heen slaan en maar hopen dat de lijdensweg niet te lang zal worden……
De familie Musca is een oude bekende. Oma, moeder en twee jonge kinderen proberen rond te komen van de kinderbijslag. Iets wat slechts ten dele lukt. Zowel moeder als oma zijn verkouden geworden deze winter en als het hout voor de kachel op is, lukt het ook niet om warm te zitten en medicijnen voor de verkoudheid aan te schaffen. We treffen ze aan met de kachel uit en in diepe armoede. De kinderen zijn koud en hebben nauwelijks kleding om ooit weer warm te worden. Wat een schrijnende situatie en wat is het moeilijk om hier een echt helpende hand te bieden…..
In Blaj bezoeken we twee families waarin ziekte ook de nodige sporen heeft achtergelaten. Het 5-jarige dochtertje van de familie Dumitru is overleden aan de gevolgen van een nierziekte. Bij de familie Zoltan heeft de nog jonge moeder botkanker aan haar been overleefd. De recepten voor de medicijnen heeft ze maar weggegooid, de dokter zal het wel weten, zij heeft er toch nooit geen geld voor…..
We leveren veel medicijnen af deze week. Medicijnen waarvan we eerder gezien hebben dat mensen ze nodig hebben en die betaald worden uit uw giften aan onze medicijnpot. We ontdekken dat mensen soms zuinig aan doen met de pillen om maar vooral te zorgen dat men niet zonder komt. Groot is dan ook de vreugde als ze “zomaar” weer een nieuwe voorraad voor drie maanden krijgen.
In het ziekenhuis van Sarmasu, wat sinds de reorganisatie van de gezondheidszorg in Roemenië van vorig jaar niet meer is dan een veredelde eerste hulppost, helpen we nog steeds met een geldbedrag voor medicijnen en andere benodigdheden. Terwijl we wachten op de dokter, zit tegenover ons op de spoedeisende hulp een man zichtbaar benauwd te zijn. Je hoeft echt geen verpleegkundige te zijn om te bedenken dat dit niet te lang mag duren….. Er loopt een boel personeel heen en weer, maar niemand lijkt oog voor deze man te hebben. Achteraf blijkt dat men heen en weer loopt om de zuurstofvoorziening van het ziekenhuis weer aan de praat te krijgen. Vandaag even geen zuurstof… Wij zijn letterlijk opgelucht, als we op de gang verder mogen wachten.
In het kindertehuis van Odorheiu duurt het enige tijd voor de directrice durft te vragen wat ze nodige heeft. Schoonmaakmiddelen, waspoeder, tafelzeiltjes komt er na enig vragen naar boven. Als we nog even doorpraten, blijkt haar grootste zorg op een heel ander gebied te liggen. Het is momenteel zo dat doktershulp of hulp van een tandarts alleen in de eerste week van de maand wordt vergoed. En wat nu als er een kind op 10 april een gat in zijn hoofd valt of op 22 april kiespijn krijgt? Dan moet de rekening door het tehuis worden betaald, maar daar is geen geld voor. Kunnen wij hierin iets betekenen?
En dan wordt het na drie dagen intensief samenwerken met de chauffeurs donderdagmorgen. De vrachtauto gaat richting grens en huis en wij zullen nog de nodige bezoekjes af gaan leggen. Terwijl wij nog bezig zijn met uitdelen van de schoenendozen van de actie in Gorredijk, komt er een telefoontje van de chauffeurs. Een aanrijding en de auto staat in een sloot naast de weg. Schrik uiteraard, maar gelukkig is er alleen materiële schade en gelukkig is de politie welwillend en blijft het bij een boete. We gaan terug om even samen te zijn en te helpen waar nodig. Twee dagen later is de vrachtauto met vereende krachten gerepareerd en rijden ze op zaterdagmiddag opnieuw richting huis. Wij werken dan nog een aantal bezoekjes af om vervolgens op dinsdagmiddag ook weer veilig thuis te komen. Tien dagen vol indrukken hebben we dan achter de rug, dagen die duren van ’s morgens 6 tot middernacht. Dagen met een lach en ook vaak een traan. Maar ook dagen waarin je elkaar heel hard nodig hebt en waarin je de meest bijzondere zaken deelt. Met dat bijzondere gevoel kijken we terug, vol van herinneringen, maar vooral ook weer gesterkt om met frisse moed weer verder te gaan.
Oebele Pijl en Sjikke Havinga